Nurkowanie w suchym skafandrze

Mokre i suche skafandry nurkowe

Zasadniczą różnicą między dwoma wymienionymi typami skafandrów dostępnych w centrum nurkowym jest sposób zabezpieczenia przed utratą ciepła. W skafandrze mokrym, wykonanym z pianki neoprenowej, niewielka ilość wody zostaje uwięziona w jego wnętrzu. Przy ścisłym dopasowaniu skafandra do ciała przepływ wody jest ograniczony, tym samym jest ona ogrzewana ciepłotą ciała nurka. Jednocześnie struktura neoprenu zapobiega wydostawaniu się ogrzanego płynu poza ubiór i izoluje ciało. Każde szanujące klienta centrum nurkowe umożliwia wybór skafandrów mokrych wykonanych z neoprenu różnej grubości. W odniesieniu do wersji mokrej, skafander suchy może być wykonany zarówno z neoprenu jak i wodoszczelnej powłoki wymagającej założenia dodatkowego ocieplacza. Suche skafandry wyposażone są w wodoszczelne manszety i suwaki zapewniające izolację ciała. Rolę izolatora przyjmuje również powietrze zgromadzone wewnątrz skafandra. Przedstawione dwa typy skafandrów spowalniają wychładzanie organizmu, przy czym skafandry suche mają bardziej efektywne działanie. Nie oznacza to jednak, że skafander suchy w pełni eliminuję problem wychłodzenia organizmu i możliwość wystąpienia hipotermii o czym należy bezwzględnie pamiętać.

Typy i cechy skafandrów suchych

Skafandry suche neoprenowe – istnieje duże podobieństwo tego typu skafandrów do mokrych skafandrów neoprenowych. Materiał, z którego są wykonane jest prawie identyczny, zawiera dodatkowe składniki izolacyjne. Nie ma wymogu zakładania docieplenia wewnętrznego przy zakładaniu skafandra neoprenowego

Skafandry suche powłokowe – składa się z dwóch warstw właściwych – wodoszczelnej powłoki i wewnętrznego ocieplacza. Skafander zewnętrzny może być wykonany z powlekanej tkaniny, ściśniętego neoprenu, gumy wulkanizowanej lub trilaminatu. Są to materiały nieściśliwe z niskimi właściwościami izolacyjnymi, charakteryzują się natomiast dużą trwałością. Ocieplacz wewnętrzny wykonuję się natomiast opcjonalnie z polaru, polipropylenu czy Thinsulate®. Każdy z wymienionych materiałów odznacza się dobrymi cechami izolacyjnymi i trwałością oraz wytrzymałością zmęczeniową.

Dodatkowymi elementami składowymi skafandrów suchych są:

• Manszety – elementy zapobiegające wpływaniu wody do wnętrza skafandra. Rozmieszczone najczęściej na nadgarstkach, przy szyi, na kostkach, przy twarzy. Wykonane z cienkiej gumy lateksowej lub ze sprasowanego neoprenu. Należy dopasować manszety indywidualnie do obwodu opasanych części ciała, szczególnie ważne jest to przy dopasowaniu manszety szyjnej.
• Zawory – zazwyczaj skafander suchy zawiera dwa zawory: inflator niskiego ciśnienia(dodawczy, umieszczony najczęściej w okolicy klatki piersiowej, łączy port niskiego ciśnienia pierwszego stopnia automatu ze skafandrem) i zawór wylotowy (upustowy, znajduje się najczęściej na lewym ramieniu lub na klatce piersiowej powyżej dodawczego).
• Kaptury, buty, rękawice – mogą stanowić integralne części skafandra lub być wyposażeniem dodatkowym
• Suwaki – zazwyczaj rozmieszczone inaczej niż w skafandrach mokrych

Kontrola pływalności w suchym skafandrze

Nurek ubrany w suchy skafander musi być bardziej obciążony niż ubrany w skafander mokry. Spowodowane jest to powietrzem w skafandrze suchym powodującym większą pływalność. Oprócz obciążenia w pasie balastowym można stosować w tym przypadku ciężarki na kostkach. Oczywiście balast nie powinien być zbyt duży, powinien być indywidualnie dopasowany do nurka i jego umiejętności. Prawidłowe wyważenie, po wypuszczeniu powietrza z płuc na powierzchni wody powinno spowodować zanurzenie całej sylwetki. Poruszanie się na powierzchni wody wymaga dodatkowej pływalności, regulowanej w wypadku skafandra suchego za pomocą jacketu. Regulowanie pływalności na powierzchni suchym skafandrem może krępować ruchy i wywierać ucisk szyi.

W czasie zanurzenia kontrola pływalności odbywa się za pomocą zaworów skafandra suchego. Kontrolowanie pływalności w czasie nurkowania przy użyciu jacketu wskazane jest tylko na powierzchni i w sytuacjach awaryjnych. Należy pamiętać, że suchy skafander zawiera dodatkową przestrzeń powietrzna, która musi zostać wyrównana. Nieodpowiedni balans ciśnienia może powodować uwieranie i dyskomfort.

Sytuacje awaryjne

Poniżej zostały wypunktowane typowe sytuacje awaryjne w czasie użytkowania suchego skafandra i właściwe reakcje w czasie nurkowania:

• Nadmiar powietrza w skafandrze – rozłączenie inflatora od zasilania powietrznego, wypuszczenie powietrza przez zawór wylotowy, w przypadku zablokowania zaworu upustowego – wypuszczenie powietrza przez manszety, przyjęcie pozycji poziomej gwarantującej największy opór przy wynurzaniu, bezwzględna kontrola oddechu (bez wstrzymywania) !
• Nadmiar powietrza w nogawce – gwałtowne zwinięcie się w pozycję embrionalną z równoczesnym obrotem na plecy, przy braku możliwości wykonania tego manewru przy pozycji głową do dna należy nadmuchać jacket i kontrolować płynność oddechu przy niekontrolowanym wynurzaniu.
• Zgubienie balastu – kontrola wynurzania przez możliwie największe wypuszczanie powietrza, przyjęcie najmniej opływowej pozycji poziomej, chwycenie liny opustowej(jeżeli jest w zasięgu ramion), bezwzględna kontrola oddechu!
• Zalany skafander – natychmiastowe zakończenie nurkowania!, używanie jacketu do wyrównania pływalności przez zwiększenie w nim ciśnienia, w razie potrzeby odrzucenie balastu